dinsdag 7 mei 2013

Sophia’s Blog: Spelen in de badkuip.

Vandaag, op de kop af  precies twee jaar geleden, noteerde ik in m’n dagboek over m’n zoontje van toen vijf :

Johan speelt Adolf Hitler. Een echte brulaap. Hij weigerde ‘t bad in te gaan, ik heb ‘m gedwongen en nu heeft ie hier in de woonkamer in z’n pyjama de slechtst mogelijke luim.
Ik heb er genoeg van.
‘Ammehoela, je gaat naar bed, Jochie! Nee, de tv blijft uit! Basta! Hup, naar boven, jij. Nu!’

Ziezo. Kinderen. Je krijgt er soms ‘n punthoofd van. Maar de meeste tijd ben ik dol op ‘m. Laatst zat ie in diezelfde badkuip er gezellig op los te spetteren en plonzen en opeens houdt ie z’n handjes stil en kijkt ie me aan, alsof ie iets ultra gewichtigs te zeggen heeft. Dat was ook zo. Hij had God gezien. Ik schrok me rot. Zo’n kleine knul en dan al aan ‘t hallucineren? Dat had ie zeker niet van z’n moeder.

Ik maakte me zorgen om niks.
‘God was in ‘n blauwe jurk,’ zei ie, ‘en hij had héél lang haar. Nog langer dan jij, mamma. Zo lang, zo lang als oma heeft. Maar dan uit de knoop en dan nog langer.’
Toen kwam de clou.

God stond in de slaapkamer van de buurvrouw. Daar was ie die middag wezen spelen, bij een vriendje van twee jaar ouder. En God? Die stond op ‘n foto, en hij wilde er ook een.
‘Kun jij voor mij ‘n foto van God kopen, mam?’

Ik legde ‘m uit dat ‘t geen foto kon zijn geweest, maar misschien wel een schilderij of ‘n tekening. Ondertussen liet ie gedwee z’n armpjes en body inzepen. Ik zei dat toen ik zelf klein was dat oma en opa op zolder ‘n schilderij hadden liggen van God en dat ik zou vragen of hij die mocht hebben. Maar dan moest ‘t er nog wel liggen.

Groetjes,

Sophia Deçàdent.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten