Proeve van onbekwaamheid in het fabriceren van een ultra-lange
zin
Ik kan het me niet voorstellen. Dat je met deze hoge
temperaturen zevenenveertig wordt en dat je dan je familieleden en vrienden
uitnodigt, die je allemaal een cadeautje geven dat je met blijde ogen uit zijn
verpakking haalt en waarna je enthousiast je teleurstelling probeert te
verhullen: dat ze je zó slecht kennen, dat ze durven aankomen met een cd van
André Hazes, een gezinstoegangskaartje voor de Efteling, een opblaaspop, een
boek over hoe overleef ik de crisis, en terwijl je dit allemaal
van ze ontvangt, zet je allerlei drankjes en lekkere hapjes voor ze neer en
hoop je dat het verder een gezellige bijeenkomst mag worden, zonder al te
ingewikkelde meningsverschillen over film, muziek, de politiek of vrienden die afwezig
zijn; en natuurlijk zonder openbaarmaking van familiegeheimen, vooral zonder
echtelijke ruzies over de meegesleepte hond die niet zo lang
alleen thuis kon worden achtergelaten, maar die dus wel even ongezien in elke
hoek zijn pies achterlaat, pies die er zo lang blijft liggen dat die via het
tapijt in de vloer trekt en in een tijdsbestek van weken via je wanden naar het
plafond zal kruipen, en eenmaal daar aangekomen: ja, dan beginnen op je
eerstvolgende verjaardagsfeestje bij hoge zomertemperaturen als deze van
vandaag diezelfde familieleden en vrienden een voor een en ieder op zijn of
haar beurt er opmerkingen over te maken, eerst nog speels van aard, maar weldra
met de toevoeging dat ze nooit meer bij je terug zullen komen als je er niet
als de wiedeweerga iets tegen gaat doen - dus besluit je in het vervolg nooit
meer een feestje te geven, niet voor je vrienden, niet voor je familieleden,
met of zonder hond, niet ter gelegenheid van je verjaardag of voor wat voor
gelegenheid dan ook, waardoor je zal wegkwijnen in eenzaamheid en nog vaak zult
terugdenken aan die zevenenveertigste verjaardag. Dit soort gedachten, ze
helpen je om zeep.
Ben u
tot hier gekomen? Dan behoort u tot de geduldige internetters.
Dank u
wel.
