Ingelijste schrijvers.

Wie goed wil leren schrijven

Zoek je hiervoor leermeesters, dan kun je het beste auteur kiezen die niet meer in leven zijn maar die nog wel gelezen worden. Auteurs die niet meer in leven zijn en nog wel worden gelezen, zijn immers het levende bewijs dat zij goed proza hebben afgeleverd?

Namen, namen

Omdat toch bijna iedereen aan het eind van het jaar bezig is met lijstjes, heb ik ze hierboven geplaatst: mijn grote twaalf. Ze hebben mij op pad gestuurd, ze zijn er nog steeds mee bezig, want hun niveau zal ik wel nooit halen. Eén troost: waarschijnlijk dachten zijzelf dat ook wanneer zij opkeken naar hún leermeesters.

Kanttekening

Overigens is die meneer rechts onderin nog niet zo lang dood. Of hij over dertig of honderd jaar nog gelezen zal worden? Op hem heb ik een uitzondering gemaakt, omdat ik zijn complete werk in mijn boekenkast heb staan en ook voor negentig procent gelezen heb.

Mijn Grote Twaalf

Van links naar rechts zijn hierboven ingelijst: Machado de Assis, Guy de Maupassant, Multatuli, Friedrich Nietzsche, Franz Kafka, Luigi Pirandello, James Joyce, Hermann Hesse, Albert Camus, Sándor Márai, Raymond Carver, en Harry Mulisch.

Een goed 2014 met veel leesplezier toegewenst. 

Op een kerstavond

Er op uit

Op een kerstavond, waarvan je veel hoopt te verwachten, zullen vrienden jou een bos chrysanten en een pakje bankbiljetten in de handen duwen en je tussen hun schouders ingeklemd meevoeren naar een steegje met een geheime deur, zodat jullie buiten al het officiële gedrang om de beste plaatsen van het theater in bezit kunnen nemen en jij met je neus op het toneel een dame kan zien verschijnen, alsof zij alleen voor jou gekomen is.

Op het toneel

Een dame, ja. Een blondine, in een avondjurk met een bescheiden decolleté en aan weerszijden een split, van haar enkels tot aan haar heupen. Zij weet chansons over liefde en eenzaamheid zó ten gehore te brengen dat je bij elk van haar knievallen als vanzelf een chrysant voor haar op het toneel legt, net zo vaak tot je bijna geen chrysanten meer over houdt.

De betekenis van nog meer liefdesverdriet

De voorstelling is nog lang niet voorbij. Nee, het is nog vroeg. Er komt nog meer liefdesverdriet en je weet wat dat betekent. Vanwege al die chrysanten die jij aan haar voeten hebt gelegd, zal zij nog mooier gaan zingen. Met haar blik voortdurend op jou gericht, zal zij tussen haar liefdessnikken door, veraf en dichtbij, nog grotere en nu echt dramatische knievallen gaan maken.

Op naar het hoogtepunt

En dan? Dan heeft het orkest zijn laatste noot laten klinken. Of nee: wanneer het orkest bijna bij die laatste noot is aangekomen, zal zij vlak voor jou gaan staan. Vlak voor jouw neus, die nog steeds op de toneelplanken rust, zakt zij door haar knieën. Langzaam, want ook die laatste noot van het orkest is langzaam. En als die laatste noot dan eindelijk galmend tussen de kieren van het plafond naar buiten, het heelal in is ontsnapt en zij op haar knieën en polsen zich naar jou heeft voorovergebogen… Ja, wat dan? Dan zal zij jou vragen om nog één chrysant. Voor tussen haar hoofdharen.

Je wendt je hoofd af. Je vrienden sporen je aan. Wie weet, mag je straks wel met haar mee! Wat er daarna allemaal nog kan gebeuren! Bankbiljetten genoeg.

                                                            

Helaas. Geen chrysanten meer.

Ontnuchtering

Ik zal je uit je droom helpen. Want evengoed kunnen je vrienden, die tenslotte stuk voor stuk een vrouw en kinderen thuis rond de sierlijk opgetuigde dennenboom hebben zitten, natuurlijk ook gewoon wegblijven. En dan hangt het helemaal van jouzelf af. Wat er zal gebeuren op kerstavond en de dagen daarna. 

Hamstergeluiden.

Opdringen

Ik heb maar één nadeel. Dat ik mij na een drukke werkdag moeilijk kan afsluiten voor dingen die zich aan mij blijven opdringen.

Ja, ik geef het toe: deze blog staat haaks op wat ik in een van mijn vorige blogs heb beweerd: dat het voor een schrijver beter is om wakker te blijven en op te letten. Maar schrijver of geen schrijver: als je moe bent, dan ben je moe. Bovendien ben ik er van het weekend achter gekomen dat moe zijn ook vreemde toestanden en dus mooie verhalen kan opleveren. En ideeën.

Eerst het verhaal:

Scheuren

Vrijdagavond zat er in de stiltecoupé een meisje achter mij dat met slechts één onderbreking van vijf minuten onophoudelijk stukken en stukjes uit kranten en tijdschriften zat te scheuren. In een tamelijk rap tempo deed ze dat, alsof ze niet hoefde te kiezen.

Hoe ik weet, dat het kranten en tijdschriften waren? Ik heb twee keer achterom gekeken. Ze liet zich niet afleiden. Onverschrokken ging ze door met scheuren. Bijna had ik tegen haar gezegd, of ze die hamstergeluiden niet beter voor thuis bewaren kon. Maar ik ben netjes opgevoed en hield me in. Tenslotte was ik het met dat ene nadeel - niet zij.

Naar binnen geslagen blik

Na vijfendertig minuten scheuren kwam ze eindelijk overeind om de trein te verlaten. Onder haar arm droeg ze een koker. Kunstacademiestudent denk je dan. Eerstejaars, het kan niet anders. Ze had de voorbereiding op haar weekend-huiswerkopgave er op zitten. Haar naar binnen geslagen blik verried dat ze zeker wist, later wereldberoemd te zullen worden met het plakwerk dat ze in haar hoofd al had voltooid.

En het idee?

Hm, ja - wereldberoemd worden als kunstenaar in tijden van crisis en bezuinigingen? Dan wordt het zeker wereldberoemd worden dankzij een of andere multinational die haar zal sponsoren. Niks op tegen. Bach en Van Gogh zijn ook op een dergelijke manier in hun levensonderhoud voorzien, door een vorst of een broer.

We leven in spannende tijden. Zij vooral. En ik. Want misschien moet ik voor mijn schrijverij ook maar eens een sponsor gaan opzoeken.

P.S.:

Natuurlijk heb ik wel meer nadelen. Maar daar schrijf ik niet over. Tenminste niet autobiografisch. Ik maak er fictie van. Maar dat is weer een heel ander verhaal.

Afscheid van Hyves.

Van het hoe of wat

Sophia en ik hebben twee linkerhanden voor wat de techniek betreft. Maar eerst dit. We gaan het hier hebben over Hyves, hoe wij er op gekomen zijn en er weer vanaf zijn gegaan. Vooral zullen wij het hebben over het definitieve afscheid van Hyves als blogmogelijkheid en de gevolgen daarvan voor ons.

Genomineerd

In maart 2010 werd ons gemaild dat wij met onze verhalenbundel ‘Dodelijk Inkt’ in de Top 100 van Beste Manuscript 2009 waren terechtgekomen. Misschien zouden wij op 30 April op nummer 1 komen staan, dat bleef nog een verrassing. In ieder geval hadden wij met onze inzending een web podium gewonnen, waarop wij wat informatie over onze verhalenbundel en over onszelf kwijt konden, inclusief contactgegevens en een link naar onze website.

De eenvoudigste en snelste weg

Wij hadden geen website. Binnen drie weken moesten wij alle informatie opsturen naar de organisatoren van Beste manuscript 2009. Sophia en ik wisten niet hoe wij zo snel een website in de lucht konden krijgen. Een bevriende ICT-man raadde ons Hyves aan. Als het ons alleen maar ging om te kunnen bloggen, dan was Hyves de eenvoudigste en snelste weg.

Van Hyves naar Blogger.

Tussen maart 2010 en februari 2013 hebben Sophia en ik 80 berichten over leven en schrijven op onze Hyves Blog gezet. Daarna zijn we overgestapt naar Blogger, omdat je van Blogger een kleine website kunt maken. Ook met twee linkerhanden. Dat hebben we dus gedaan. We gebruikten Hyves nog wel. Om er voor aanvullende informatie naar terug te kunnen linken.

Definitief einde Hyves blog

Zoals iedereen weet, is Hyves op 2 december opgehouden te bestaan als sociaal medium. Linken naar Hyves is niet meer mogelijk, want de eigenaar van Hyves heeft alle content verwijderd.

Natuurlijk hebben wij voorzorgsmaatregelen getroffen. Sowieso hadden wij al het op Hyves geplaatste ook als Word bestand op onze computer staan. Bovendien hebben wij van de mogelijkheid gebruik gemaakt om al onze content bij Hyves op te vragen. Die hebben we netjes binnen twee dagen ontvangen.

Dubbele content

Misschien hebben wij het wel helemaal mis. We weten dat de Google zoekmachine op het internet dubbele content afstraft: als je twee keer hetzelfde bericht plaatst op twee verschillende sites, dan loop je kans dat de Google zoekmachine je helemaal onderaan plaatst. Dan word je dus moeilijk teruggevonden.

We hebben ontdekt dat als je via Google aan de hand van een fragment uit een van onze Hyves blogs zoekt, dat die plek nog steeds door de Google zoekmachine wordt teruggevonden. Maar als je er op klikt, kom je dus op de ‘Hyves Speelhal’ terecht.

Waardevolle informatie over Sophia’s leven en Eric’s schrijven ontoegankelijk.

De links naar Hyves zijn nutteloos geworden.

Het is zonde dat mijn op Hyves geplaatste berichtgeving over mijn schrijfvorderingen, vooral met betrekking tot ‘De IJskoning’, niet meer leesbaar te krijgen is op het internet. 

Het is ook zonde dat Sophia eigenlijk niet meer verder kan gaan met haar verslaggeving over haar leven, omdat die regelmatig terugverwijst naar de artikelen die zij op Hyves heeft gezet. Om het voor de lezer duidelijk te krijgen, zou ze eigenlijk helemaal opnieuw moeten beginnen, hier op Blogger. Maar dan krijg je dus dubbele content.

Oplossing

Het was Sophia die op het idee kwam dat de terugvindbaarheid van verdwenen Hyves content langzamerhand van het internet zal wegebben. Dat je dus na verloop van tijd gewoon een tekst die je op Hyves hebt gepubliceerd op Blogger opnieuw kunt gebruiken. En ik kwam met een oplossing voor de links die wij hier op Blogger naar Hyves hebben geplaatst. In plaats van een link, een jpg. Want de tekst in een jpg kan een Google machine niet lezen. Zie hier twee voorbeelden:

Sophia's blog: een kleine introductie

Rugzak als tijdverdrijf.

Waar vier atechnische linkerhanden goed in kunnen zijn…

Zoek om te lezen

‘Zoek’

Een man, een vrouw en een hond.

Samen op reis.

De vrouw is een bitch, maar ook nog iets anders.

De man een zielenpoot, maar ook nog iets anders.

De hond is een labrador.

Voor wie zal hij kiezen?

Lees het in het korte verhaal van Henk Rouw, alias Eric Steiner & Co.

‘Zoek.’

‘Zoek’

heeft het allemaal.

Een nieuwsgierig makend begin:

De brievenbus kleppert, de post kan nog niet op de grond gevallen zijn

 of zij bijt me al toe:

‘Wat zit je daar weer achter die krant van je verscholen.

Denk je soms dat ik het niet voel?’

Vlammende dialogen:

‘Ja, Robin is dol op notenchocolade.’

‘Hoe kan jij dat nou weten. Je praat me alleen maar na.’

Mooie beschrijvingen:

Met haar kunstgebit dat door de jaren heen steeds ruimer tussen haar kaken is komen zwemmen,

breekt ze moeizaam stukjes van haar reephelft af

 tot er niets meer van overgebleven is.

En een verrassend einde.

~(0)~

Een man, een vrouw en een hond, bijeengebracht in één verhaal.

‘Zoek.’

Samen met nog acht andere mooie verhalen te vinden in de bundel

‘Lezen en laven.’

Lees dat boek.

Verkrijgbaar in de bijzondere boekhandel

en via 

bol.com

Reisvoordeel.

Terug naar de aarde

In plaats van na een werkdag een hoop in bus en trein zitten dutten, zou ik vaker wakker moeten blijven en meer uit mijn doppen moeten kijken.

Wat ik soms te zien en/of te horen krijg, ook wachtend op zo’n bus of trein.

Een enkele keer is het zo heftig dat ik het onmogelijk in een blog kan neerzetten. Niemand zit te wachten op het moment dat zijn of haar levensverhaal, telefoongesprek, ruzie of trieste plan door een wildvreemde op het internet is gezet.

Idiote ideeën

Waar ik momenteel aan denk - wat ik samen met tientallen anderen heb gezien en gehoord, dat is al weer een hele tijd geleden. En nog steeds is het beter om er niet over in detail te treden, hier op deze plek. Nee, ik kan er niet over schrijven, ik wil niemand op idiote ideeën brengen, zodat er binnenkort toch nog een begrafenis of crematie is.

Inspiratiebron

Maar privé kan ik er niet omheen. Los van elkaar staande gebeurtenissen – in tijd en in plaats – voegen zich in mijn hoofd samen. Die gebeurtenissen vormen een inspiratiebron voor een nieuw op te zetten of een al bestaand en verder te verdiepen verhaal. De literatuur ligt op straat.

Terug naar je bureau?

Toeval bestaat niet. En het is de keuze aan jou wat je met al die schijnbaar toevallige voorvallen doet. Laat het je koud en geef je toe aan je slaap? Of blijf je wakker, in de stille, misschien wel egoïstische hoop dat je iets voor ogen krijgt, waar je eenmaal thuis na het avondeten mee aan de slag kunt als schrijver?

Het Kleine Eric Steiner Interview.

door Sophia Désedan

Ik geloofde er geen ene sikkepit van

Zaterdagmiddag, twee uur. Daar zat ie dan. Voor es een keertje niet achter, maar voor de computer. Op de bank. Naast zich: een trots stapeltje boeken, met de ruggen naar mij toegekeerd. Tien keer viel d’r onder elkaar te lezen: ‘Lezen en laven.’ Tien exemplaren van de verhalenbundel, waarin ook zijn verhaal ‘Zoek’ opgenomen was.

Hij zag d’r een beetje moe uit.

‘En hoe is ’t gegaan, de presentatie?’ vroeg ik.

‘Geweldig,’ zei ie. Ik geloofde er geen ene sikkepit van.

Warm bad

‘Het was alsof ik langzaamaan in een warm bad werd gelegd,’ ging ie verder. ‘Dat kwam denk ik vooral door mijn vrienden en kennissen. Een paar keer werd ik overrompeld door wie er nu weer op mij toe stapte om mij de hand te drukken, of een zoen te geven, een bos bloemen te overhandigen.’

Opzet

‘Dat warme bad kwam denk ik ook door de opzet van de avond. Een cafésfeer. Je hoefde niet naar voren, het podium op. Je kon gewoon aan je tafeltje blijven zitten, tussen je vrienden en kennissen. Als het je beurt was, kreeg je een microfoon aangereikt.

Twee probleempjes, misschien wel drie.

‘Ik had een paar probleempjes tijdens het voorlezen. Het licht. Dat was toch net niet voldoende.

En de tekst. Mijn tekst die ik voor het eerst in boekvorm voor mijn neus had. Niet zoals thuis uitgeprint of op de computer, waarop ik had geoefend om zo goed mogelijk het fragment uit mijn verhaal voor te kunnen dragen. Maar hier, tussen al mijn vrienden en kennissen, in dat warme bad… Het was alsof ik die tekst voor het eerst zag. En zo las ik ‘m ook voor. 

Misschien lag het toch vooral aan het licht.

Maar wat mij het nog meest verbaasde. Ik las voor met trillende stem. Hoe was dat nu mogelijk? Ik had wel eens eerder voorgelezen voor een wat groter publiek, en ik had mij goed voorbereid. Ik hoefde toch niet zenuwachtig te zijn? Ik voelde mij ook niet zenuwachtig. Heel vreemd.’

Intelligente en fijnzinnige hersentjes

‘Ja, meneer Steiner,’ zei ik, ‘je intelligente en fijnzinnige hersentjes dachten dat je niet zenuwachtig was. Maar je stembanden wisten wel beter. Heb je je geschaamd?’

‘Nee,’ zei ie, en ik geloofde hem, omdat ie niet in de verdediging schoot. ‘Achteraf kon ik er hartelijk om lachen. Het gaf niet, die trillende stem. Wel vond ik belangrijk of ik verstaanbaar was geweest. En dat was ik volgens een van de toehoorders. Ik hoop wel dat het voor de laatste keer is geweest, die trilling in de stem.’

‘Maak je daar nu maar geen zorgen over,’ zei ik. ‘Het is gewoon een kwestie van ervaring. Des te vaker je het doet, des te gemakkelijker het je zal afgaan. - Wanneer de gelegenheid zich weer voordoet, zou ik voorlopig wel een eigen printje van je tekst meenemen. En een leeslampje. Je hebt tegenwoordig hele kleine, die kun je zó op de rand van je boek klemmen. Dan hoeft ’t in ieder geval daar niet meer aan te liggen. – Hoe was de rest van de avond?’

Geïntroduceerd

‘Uitgever Ton van Eck deed de presentatie en leidde de schrijvers in. Toen hij bij mij was aangekomen, zei hij dat ik in ‘Lezen en Laven’ nog onder eigen naam stond afgedrukt. Of hij mijn pseudoniem alvast mocht noemen? Dat vond ik goed.

Eric Steiner & Co. Waar die Co. voor stond, wilde hij graag van me weten. Dus vertelde ik hem dat Co. voor Compagnon staat. En dat die Compagnon Sophia Deçàdent heet. Dat jij mijn muze en stok achter de deur bent en dat jij er voor zorgt dat ik mij regelmatig aan het schrijven zet.’

‘Misschien moet je voorlopig maar ’s wat meer onder de mensen,’ zei ik. ‘Dat zal je voorlezen zeker ten goede komen.’

Sophia Désedan absent

Hij reageerde er niet op, dat schrijvertje van me. Hij vertelde dat ie die uitgever en de hele zaal liet weten dat ik hier op deze blog ook af en toe een stukkie schrijf. En dat die uitgever toen vroeg, waarom ik eigenlijk niet meegekomen was, naar deze avond.

‘En wat heb je gezegd?’

‘Gewoon de waarheid. Dat je een beetje verlegen bent en liever onbekend wilt blijven voor zo’n groot publiek. En toen vroeg hij of misschien ook jijzelf een pseudoniem was. Daar heb ik maar Ja op gezegd.’

Handtekeningen zetten en kapper bezoeken

‘En zijn er op de avond al veel bundels verkocht?’

‘Heb ik niet zo op gelet. Ik mocht wel veel handtekeningen zetten. En straks ga ik naar mijn kapper om hem een exemplaar te overhandigen. Toen hij me vrijdagochtend knipte en vroeg of ik nog leuke dingen ging doen van ’t weekend, vertelde ik ‘m van die boekenpresentatie. Hij wist dat ik schreef en zei dat hij er graag eentje van mij wilde kopen. Die breng ik ‘m dus straks, met een opdracht er in.’

‘Weet je zeker dat je dat vanmiddag nog wilt doen? Die avond heeft je heel veel gedaan. Je ziet er moe uit.’

‘Ja, ik heb een gat in de dag geslapen.’

Grenzen stellen en nagenieten

‘Alles op zijn tijd, Eric. Die kapper kun je volgende week ook nog wel bezoeken. Geniet nou eerst maar eens lekker na van die avond. Ga de stad in. Een wandeling over de markt en een terrasje zullen je goed doen. Ik nodig je uit.’

‘Ja, en dan kunnen we gezellig verder praten. Ik heb je nog zo veel te vertellen, Sophia. Over al die andere schrijvers. Over…’

Ik moest ‘m de mond snoeren. Voorlopig was het eventjes genoeg. Anders zou dit interview nog uitmonden in een heel boek, en dat kon toch moeilijk de bedoeling zijn.

Groetjes,

Sophia Désedan.

.


N.B.: ‘Lezen en Laven – reisverhalen voor dorstigen’ is samengesteld door uitgever Ton van Eck en Femmy Fijten. De bundel is o.a. te bestellen via bol.com.

Voor wie meer wil weten over de boekenpresentatie van ‘Lezen en Laven’, op de website van Femmy staat een mooie impressie.